Coa crise e a reducción salarial hai que facer de todo para chegar a fin de mes.Saúdos e bó verán.
http://www.youtube.com/watch?v=Z3gx8nLXl28
domingo, 1 de agosto de 2010
viernes, 23 de julio de 2010
DISCURSO DE MARÍA XOSÉ LÓPEZ
De seguido vai o discurso de María Xosé na homenaxe a Henrique Otero
AGRADECEMENTO AO MEU MESTRE HENRIQUE OTERO NO SEU 80 ANIVERSARIO
Eu son María Xosé de Muxicas, e non teño máis título nin tarxeta de presentación cá de ser gaiteira. Hai 34 anos comecei a ser alumna de Henrique Otero, cando non era máis cá unha páxina en branco, onde se podía escribir unha manchea de claves. Estudei no Conservatorio, e, por unha casualidade do destino, fun a primeira persoa en rematar un proxecto que Henrique tiña daquela: estabelecer estudos de gaita oficiais que puxesen ao noso instrumento nun lugar coa mesma consideración cá dos outros instrumentos. Por esta casualidade do destino estou aquí neste momento. O caso é que a porta que Henrique abriu para min, contra o que se puidese pensar – por estar no lugar e nas circunstancias que acabo de expoñer- , non foi un abraiamento pola técnica, non foron exercicios ximnásticos sobre o punteiro, non foi ler e executar mil notas unha detrás de outra sen sentido. Nin tan sequera foi a conciencia de que estabamos “dignificando” a gaita porque xa é digna de seu. Non. A porta que Henrique me abriu, e pola que el xa pasara antes, foi a de me achegar a un instrumento marabilloso, que me sitúa no cerne mesmo da paisaxe, dos costumes, da idiosincrasia deste pobo que dan en chamar Galicia, un instrumento con tantos matices, tanta expresividade, tanta historia, e tanta dignidade, que é moito máis cá un instrumento: é un sinal de identidade. Un instrumento que está no centro mesmo do que somos, que articula toda esa cultura que nos sitúa no mundo cunha linguaxe propia e única, que chegou ata nós nunha corrente subterránea que foron forxando as xeracións pasadas dende o escuro dos tempos e que trae con el a nosa esencia como ente colectivo, forza centrífuga e centrípeta do que fomos, no que somos e do que seremos. Un instrumento có que chegamos ao máis fundo do corazón de propios e estraños, e que nos permite ter un discurso coherente e diferenciado.
Así que hoxe, Henrique, veño aquí agradecerche o teu maxisterio, non só aquel polo que me ensinaches a dar notas no punteiro ou a afinar o ronco. Hoxe quero agradecerche especialmente esa vivencia que ti tiñas da gaita e da música galega, do lugar que ocupaba e que debía ocupar, porque con esa vivencia imprimiches na páxina en branco que eu era daquela un criterio cara ao noso que segue perdurando, e que me permite ter aberta a porta a esta sensibilidade e ao que nós somos. Grazas porque ti mesmo fuches un elo dese saber milenario e porque, transmitíndonolo, permítesnos seguir sendo un elo humilde e minúsculo na corrente imparable do tempo. Grazas por iniciarme nesta maneira de estar no mundo.
No nome dos nosos devanceiros que se gabarían de escoitar as nosas gaitazas- que non gaitiñas- en todos os foros onde nos é dado tocar, no nome das xeracións vindeiras ás que chegarán a túa música e esta maneira de entender o que somos, e sobre todo, no meu nome, grazas Henrique, por ser gaiteiro.
Vigo, 19 de Xuño de 2010 – MARÍA XOSÉ LÓPEZ
AGRADECEMENTO AO MEU MESTRE HENRIQUE OTERO NO SEU 80 ANIVERSARIO
Eu son María Xosé de Muxicas, e non teño máis título nin tarxeta de presentación cá de ser gaiteira. Hai 34 anos comecei a ser alumna de Henrique Otero, cando non era máis cá unha páxina en branco, onde se podía escribir unha manchea de claves. Estudei no Conservatorio, e, por unha casualidade do destino, fun a primeira persoa en rematar un proxecto que Henrique tiña daquela: estabelecer estudos de gaita oficiais que puxesen ao noso instrumento nun lugar coa mesma consideración cá dos outros instrumentos. Por esta casualidade do destino estou aquí neste momento. O caso é que a porta que Henrique abriu para min, contra o que se puidese pensar – por estar no lugar e nas circunstancias que acabo de expoñer- , non foi un abraiamento pola técnica, non foron exercicios ximnásticos sobre o punteiro, non foi ler e executar mil notas unha detrás de outra sen sentido. Nin tan sequera foi a conciencia de que estabamos “dignificando” a gaita porque xa é digna de seu. Non. A porta que Henrique me abriu, e pola que el xa pasara antes, foi a de me achegar a un instrumento marabilloso, que me sitúa no cerne mesmo da paisaxe, dos costumes, da idiosincrasia deste pobo que dan en chamar Galicia, un instrumento con tantos matices, tanta expresividade, tanta historia, e tanta dignidade, que é moito máis cá un instrumento: é un sinal de identidade. Un instrumento que está no centro mesmo do que somos, que articula toda esa cultura que nos sitúa no mundo cunha linguaxe propia e única, que chegou ata nós nunha corrente subterránea que foron forxando as xeracións pasadas dende o escuro dos tempos e que trae con el a nosa esencia como ente colectivo, forza centrífuga e centrípeta do que fomos, no que somos e do que seremos. Un instrumento có que chegamos ao máis fundo do corazón de propios e estraños, e que nos permite ter un discurso coherente e diferenciado.
Así que hoxe, Henrique, veño aquí agradecerche o teu maxisterio, non só aquel polo que me ensinaches a dar notas no punteiro ou a afinar o ronco. Hoxe quero agradecerche especialmente esa vivencia que ti tiñas da gaita e da música galega, do lugar que ocupaba e que debía ocupar, porque con esa vivencia imprimiches na páxina en branco que eu era daquela un criterio cara ao noso que segue perdurando, e que me permite ter aberta a porta a esta sensibilidade e ao que nós somos. Grazas porque ti mesmo fuches un elo dese saber milenario e porque, transmitíndonolo, permítesnos seguir sendo un elo humilde e minúsculo na corrente imparable do tempo. Grazas por iniciarme nesta maneira de estar no mundo.
No nome dos nosos devanceiros que se gabarían de escoitar as nosas gaitazas- que non gaitiñas- en todos os foros onde nos é dado tocar, no nome das xeracións vindeiras ás que chegarán a túa música e esta maneira de entender o que somos, e sobre todo, no meu nome, grazas Henrique, por ser gaiteiro.
Vigo, 19 de Xuño de 2010 – MARÍA XOSÉ LÓPEZ
martes, 20 de julio de 2010
CONCURSOS E GAITEIROS
Non sei cando voltarei a participar como xurado nun concurso de gaiteiros.Eu que me sinto gaiteiro, admiro a calquera que coa dignidade debida faga soar unha gaita, e son consciente de que moitos dos gaiteiros que soben a un escenario cando eu estou de xurado son extraordinarios intérpretes e artistas que poderían perfectamente ser xurados tan competentes coma min ou máis se cabe.
Obviamente cando alguén se apunta para un concurso ten que ter a madurez ou humildade necesaria para aceptar o veredicto dun xurado que como todos sabemos é froito das circunstancias particulares de cada ocasión.O que gana ou perde un concurso no é o mellor ou o peor, senón que esa etiqueta é válida para un momento moi concreto nunhas circunstancias determinadas, por iso quizais os concursos son moi bos para quen non teña nada que perder e poda gañar algo, pero poden ser desaconsellables para quen tendo xa un prestixio recoñecido ponse en disposición de que o puntúen nun momento determinado...Estando de xurado e presentándose diante gaiteiros de prestixio con discos e demais só queda abstraerse do curriculum e pensar friamente no momento e nas circunstancias do concurso, na idoneidade do repertorio presentado e por que non, no gusto subxectivo por un tipo de agrupación ou estilo de tocar,...se por enriba coñeces ós gaiteiros ou tes certa amistade con eles a cousa será aínda máis difícil,...polo tanto o concurso debe entenderse como un xogo de rol no que a uns tócalle estar cun papel e a outros con outro, conscientes de que podería ser a inversa pero asumindo ese papel por circunstancias.É curioso como algúns gaiteiros logo do concurso son capaces de disertar e argumentar razóns diversas que poñen en tela de xuízo o resultado,pero eses mesmos non queren nin de lonxe participar sendo xurado de ningún concurso...Eu cando me toca estar de xurado simplemente asumo un rol e procuro aplicar ás bases según o meu criterio ó tempo que lle fago un favor ós organizadores, xa que a máxima contrapartida soen ser as dietas de traslado que cobras despois duns meses se hai sorte...Teño que dicir que tamén houbo moitos gaiteirazos que tras non gañar o concurso asumen ese momento con naturalidade coma “homes” e “mulleres” feitos e dereitos, seguramente con rabia interior, pero cunha dignidade e madurez que os fai verdadeiramente gaiteiros e sen culpabilizar nunca os membros do xurado que coma eles están condicionados nun guión preestablecido polas bases do concurso e circunstancias particulares...a vida sigue e no próximo escenario haberá outra comedia na que teremos quizais outros roles.Sería ideal que todos tiveramos esta percepción dos concursos coma unha oportunidade para disfrutar e xogar xuntos sen pretender ser gañadores antes de participar e sen que ninguén se sinta perdedor porque, aínda que sexa un tópico, o importante é a participación e o moito que se pode aprender e experimentar.
Obviamente cando alguén se apunta para un concurso ten que ter a madurez ou humildade necesaria para aceptar o veredicto dun xurado que como todos sabemos é froito das circunstancias particulares de cada ocasión.O que gana ou perde un concurso no é o mellor ou o peor, senón que esa etiqueta é válida para un momento moi concreto nunhas circunstancias determinadas, por iso quizais os concursos son moi bos para quen non teña nada que perder e poda gañar algo, pero poden ser desaconsellables para quen tendo xa un prestixio recoñecido ponse en disposición de que o puntúen nun momento determinado...Estando de xurado e presentándose diante gaiteiros de prestixio con discos e demais só queda abstraerse do curriculum e pensar friamente no momento e nas circunstancias do concurso, na idoneidade do repertorio presentado e por que non, no gusto subxectivo por un tipo de agrupación ou estilo de tocar,...se por enriba coñeces ós gaiteiros ou tes certa amistade con eles a cousa será aínda máis difícil,...polo tanto o concurso debe entenderse como un xogo de rol no que a uns tócalle estar cun papel e a outros con outro, conscientes de que podería ser a inversa pero asumindo ese papel por circunstancias.É curioso como algúns gaiteiros logo do concurso son capaces de disertar e argumentar razóns diversas que poñen en tela de xuízo o resultado,pero eses mesmos non queren nin de lonxe participar sendo xurado de ningún concurso...Eu cando me toca estar de xurado simplemente asumo un rol e procuro aplicar ás bases según o meu criterio ó tempo que lle fago un favor ós organizadores, xa que a máxima contrapartida soen ser as dietas de traslado que cobras despois duns meses se hai sorte...Teño que dicir que tamén houbo moitos gaiteirazos que tras non gañar o concurso asumen ese momento con naturalidade coma “homes” e “mulleres” feitos e dereitos, seguramente con rabia interior, pero cunha dignidade e madurez que os fai verdadeiramente gaiteiros e sen culpabilizar nunca os membros do xurado que coma eles están condicionados nun guión preestablecido polas bases do concurso e circunstancias particulares...a vida sigue e no próximo escenario haberá outra comedia na que teremos quizais outros roles.Sería ideal que todos tiveramos esta percepción dos concursos coma unha oportunidade para disfrutar e xogar xuntos sen pretender ser gañadores antes de participar e sen que ninguén se sinta perdedor porque, aínda que sexa un tópico, o importante é a participación e o moito que se pode aprender e experimentar.
domingo, 20 de junio de 2010
HOMENAXE A HENRIQUE OTERO :GRAZAS A CASE TODOS
Mª Xosé López máis eu fomos os que nos tocou nesta ocasión tirar máis do evento.Creo que podo falar en nome dos dous se manifesto que os que nos sumamos ó acto o fixemos incondicionalmente e dende ó principio.Onte a tarde foi un privilexio contar en primeiro lugar coa colaboración dos participantes que de xeito xeneroso quixeron ter un sitio.Contar coa presenza de tan extraordinarios artistas como persoas é algo que non se pode ver a diario. Luís Caruncho e Bieito Lobariñas trouxeron a frescura das súa regueifas para o mestre, Noitarega amosou unha vez máis a súa calidade e afecto polo homenaxeado, Contracochenos estrearon obras fermosísimas para a ocasión, A agrupación Breogán de Moaña deu conta do afecto sincero e do presente como mestre de Henrique, Juanjo Fernández sorprendeunos a todos coa súa intervención guitarrística...Pola parte máis “académica” foi tamén impresionante a participación: Ernesto Campos estreou un tema con variacións do propio Otero coa colaboración de Xose Oliveira, Xosé Miguélez tamén fixo unha marabillosa interpretación acompañado ó piano por Pablo Diago representando o fito de ser o primeiro titulado superior en música tradicional galega e agradecéndollo explicitamente ó mestre. Rebeca Carrera, a pesar de estar lesionada, tamén achegouse coas súas muletas a participar como público. Non sei que dicir de Beatriz Riobó e de Alejo Amoedo tamén profesores do conservatorio superior dun nivel artístico extraordinario e recoñecido o que non lles impide participar mantendo case o anonimato.Tamén quero destacar que o vicedirector, Jesús, que representaba á dirección do Conservatorio Superior fixo moito máis do que se pode imaxinar por facilitarnos as cousas a pesares de non coñecernos de nada e de levar pouco tempo en Galicia demostrando que a sensibilidade cara á música tradicional non é cuestión de ser máis ou menos nacionalista ou galeguista, senón sobre todo de ser persoa e xente de ben ...Tamén, por que non, teño que agradecerlle ó concelleiro de patrimonio que estivera máis de tres horas con nós aguantando o xeito peculiar de dar as gracias de Henrique e a Francisco Gil Dopazo ás súas palabras en nome da Asociación de gaiteiros galegos.
Quero rematar coa sentida emoción da primeira persoa que concluíu no ano 1982 os estudos de gaita que por aquel entón se impartían : a miña compañeira e co-presentadora do acto Mª Xosé López que foi a que encarnou o sentimento de moitos de nós nas fermosas palabras de agradecemento que adicou a Henrique...Se falei dos que participaron no escenario non menos importantes foron os que se achegaron fisicamente dende toda Galicia ó auditorio Martín Códax e fixeron que a tarde do Sábado 19 de Xuño fora irrepetible: Xosé e Álvaro Seivane, Antón Corral, Rodrigo Romaní,Anxo Pintos , e moitos outros que queirades ou non fóchedes tan importantes nas butacas como os outros no escenario, así como os moitos que sen poder achegarse compartían dende a distancia esa parada no tempo convertida na homenaxe ó gaiteiro do Fragoso polo seu LXXX aniversario. Non podo agradecer case nada á prensa galega ( a excepción de Galicia Hoxe) que tiña cumprida información do evento e non foi quen de adicarlle algo máis que unha nota na axenda...pero cando temos certa idade xa sabemos de sobra que o verdadeiramente importante para as nosas vidas case nunca sale no periódico...
Quero rematar coa sentida emoción da primeira persoa que concluíu no ano 1982 os estudos de gaita que por aquel entón se impartían : a miña compañeira e co-presentadora do acto Mª Xosé López que foi a que encarnou o sentimento de moitos de nós nas fermosas palabras de agradecemento que adicou a Henrique...Se falei dos que participaron no escenario non menos importantes foron os que se achegaron fisicamente dende toda Galicia ó auditorio Martín Códax e fixeron que a tarde do Sábado 19 de Xuño fora irrepetible: Xosé e Álvaro Seivane, Antón Corral, Rodrigo Romaní,Anxo Pintos , e moitos outros que queirades ou non fóchedes tan importantes nas butacas como os outros no escenario, así como os moitos que sen poder achegarse compartían dende a distancia esa parada no tempo convertida na homenaxe ó gaiteiro do Fragoso polo seu LXXX aniversario. Non podo agradecer case nada á prensa galega ( a excepción de Galicia Hoxe) que tiña cumprida información do evento e non foi quen de adicarlle algo máis que unha nota na axenda...pero cando temos certa idade xa sabemos de sobra que o verdadeiramente importante para as nosas vidas case nunca sale no periódico...
HOMENAXE A HENRIQUE OTERO : MISIÓN IMPOSIBLE
Se por homenaxe entendemos a situación consistente en que unha serie de persoas falen ou fagan algo adicado a unha persoa homenaxeada por calquera circunstancia que o propicie, mentres mantén unha actitude contemplativa e se deixa levar polas emocións temos que concluír que no caso de “ O Gaiteiro do Fragoso” iso é misión imposible.
Henrique Otero chegou á súa propia homenaxe case dúas horas antes de que comezara o acto para que todo estivera ó seu gusto, fixo de anfitrión e de mestre de cerimonias e case deixa sen traballo ós que nos tocara facer de presentadores circunstanciais, elixiu a orde do evento e interveu tantas veces como quixo alongando pola súa conta o acto polo menos corenta minutos xa que durou tres horas fronte as dúas inicialmente previstas.
Todos os que alí estabamos e coñeciamos a Henrique asumimos de inmediato o que estaba a suceder e, o mesmo tempo, sorprendémonos por enésima vez de que o noso mestre seguira trinta anos despois igualiño, coa mesma enerxía e forza que nos anos oitenta.
Tampouco foi estraño para moitos que case rexeitara os agasallos porque “non teño onde metelos”, ou que lle comentara ós Seivane que a palleta que lle puxeran no punteiro que lle regalaron había que amañala mellor, ou que lle dixera ó concelleiro de patrimonio-que aguantou como un campión as tres horas do acto e viña substituíndo o concelleiro de cultura-que despois de traballar cincuenta anos no concello “non era moito”(o agasallo que lle deu)...
Pero Henrique tiña todo previsto (ou iso cría) e para rematar quería que lle tocaran o “cumpleanos feliz”, aínda que no escenario simulou sorprenderse...así é o noso mestre....
Custounos bastante ós Raigames(a primeira banda de gaitas da cidade olívica dirixida por Henrique polo 1982) manternos no anonimato para intentar darlle a única sorpresa da que fomos capaces de saír airosos, e alí estabamos ó remate do acto , trinta anos despois quince representantes daquela agrupación tan pioneira como xenuína que quizais conseguimos abrandar por fin as mostras externas de sensibilidade do mestre e a nosa propia durante uns minutos...
Meus amigos,penso que agasallamos a Henrique dun xeito fermoso e que todos os que participamos temos que sentirnos ben,moi ben, polo que fomos quen de facer, e non só porque conseguimos recoñecerlle o seu maxisterio e a súa importancia na historia da gaita e nas nosa vidas, senón porque foi unha demostración do que un colectivo de xente de ben pode chegar a facer có único interese de manifestar que podemos ser herdeiros e portadores dignos dunha tradición que sigue viva e que pode rexurdir con forza e frescura aíinda que pasen décadas.
Henrique Otero chegou á súa propia homenaxe case dúas horas antes de que comezara o acto para que todo estivera ó seu gusto, fixo de anfitrión e de mestre de cerimonias e case deixa sen traballo ós que nos tocara facer de presentadores circunstanciais, elixiu a orde do evento e interveu tantas veces como quixo alongando pola súa conta o acto polo menos corenta minutos xa que durou tres horas fronte as dúas inicialmente previstas.
Todos os que alí estabamos e coñeciamos a Henrique asumimos de inmediato o que estaba a suceder e, o mesmo tempo, sorprendémonos por enésima vez de que o noso mestre seguira trinta anos despois igualiño, coa mesma enerxía e forza que nos anos oitenta.
Tampouco foi estraño para moitos que case rexeitara os agasallos porque “non teño onde metelos”, ou que lle comentara ós Seivane que a palleta que lle puxeran no punteiro que lle regalaron había que amañala mellor, ou que lle dixera ó concelleiro de patrimonio-que aguantou como un campión as tres horas do acto e viña substituíndo o concelleiro de cultura-que despois de traballar cincuenta anos no concello “non era moito”(o agasallo que lle deu)...
Pero Henrique tiña todo previsto (ou iso cría) e para rematar quería que lle tocaran o “cumpleanos feliz”, aínda que no escenario simulou sorprenderse...así é o noso mestre....
Custounos bastante ós Raigames(a primeira banda de gaitas da cidade olívica dirixida por Henrique polo 1982) manternos no anonimato para intentar darlle a única sorpresa da que fomos capaces de saír airosos, e alí estabamos ó remate do acto , trinta anos despois quince representantes daquela agrupación tan pioneira como xenuína que quizais conseguimos abrandar por fin as mostras externas de sensibilidade do mestre e a nosa propia durante uns minutos...
Meus amigos,penso que agasallamos a Henrique dun xeito fermoso e que todos os que participamos temos que sentirnos ben,moi ben, polo que fomos quen de facer, e non só porque conseguimos recoñecerlle o seu maxisterio e a súa importancia na historia da gaita e nas nosa vidas, senón porque foi unha demostración do que un colectivo de xente de ben pode chegar a facer có único interese de manifestar que podemos ser herdeiros e portadores dignos dunha tradición que sigue viva e que pode rexurdir con forza e frescura aíinda que pasen décadas.
sábado, 1 de mayo de 2010
La autoridad del profesorado y los políticos
Ahora resulta que se va a legislar para conseguir que los alumnos nos tengan respeto, y nos lo dicen así como si un padre pudiese de la noche a la mañana conseguir el respeto de sus hijos…
Todos sabemos que las personas son respetadas cuando son capaces de ganarse ese respeto. No estoy queriendo decir nada en contra de mis colegas profesores, no me entiendan mal, lo que ocurre es que todos sabemos que por mucha ley que se apruebe, las cosas, en el fondo, no cambiarán nada si los políticos se conformar con lo fácil: legislar un poquito sobre el tema y a dormir tranquilos…pues no señores, no, la cosa no es tan fácil ni el análisis tan simple. Primero de todo habría que investigar, sí, la famosa I+D+I. Investigar para saber qué pasa de verdad, por qué, por ejemplo, hay profesorado actualmente muy respetado por el alumnado y otro que, en cambio, es víctima de toda clase de improperios por ese mismo alumnado. Cuando menos es motivo de reflexión ¿no?.
A lo mejor llegamos a ciertas conclusiones como la de que la mayoría del profesorado de secundaria no posee formación “real” de pedagogía, psicología de la educación…(muchos en una semana o en un mes han conseguido la habilitación como docentes), herramientas básicas para poder lidiar con la gran complicación- es cierto- que esta sociedad heterogénea y mal educada por ella misma y por los medios de comunicación nos demanda cada día a través del alumnado que manifiesta más tarde o más temprano en las aulas los problemas y carencias sociales y familiares.
A lo mejor concluimos también que si el profesor con este complejo panorama tiene que soportar grupos numerosos de alumnos, alumnado que interrumpe constantemente la labor docente pero que el centro educativo no puede derivar o atender aparte por las limitaciones de plantillas y restricciones o porque otras instituciones como los ayuntamientos tampoco articulan medidas suficientes de apoyo a las familias cuando se hace necesario, si además las aulas físicamente apenas pueden contener a treinta o más alumnos grandecitos y hormonalmente bien dotados, si no se pueden hacer todos los desdobles necesarios, grupos de refuerzo o reducir el número de alumnos por aula…si además no existe un sistema riguroso de formación del profesorado que le libere periódicamente de clases para su reciclaje evitando, por ejemplo, que el alumnado esté mucho más preparado que muchos profesores para las nuevas tecnologías, o para adaptarse en todo lo necesario a los nuevos tiempos educativos…No, no es tan fácil como legislar, y de nuevo los políticos llenan sus bocas para convencernos de que una norma legal va a substituir y a solucionar los graves problemas estructurales que provocan todo lo demás .
Muchos somos escépticos de nuevo porque o lo ignoran o nos engañan y ninguno de los dos supuestos es alentador. El problema de la autoridad del profesor no es un problema en sí mismo sino un síntoma de la enfermedad del sistema educativo de este país que pretende lograr en las aulas lo que fuera de ellas contradice, mientras los medios de comunicación mayoritariamente maleducan a nuestros hijos y dan las coartadas perfectas a estos políticos de receta fácil que no son capaces o no quieren poner lo que hay que poner encima de la mesa. Nos comparamos con países que dedican a su educación mucho más presupuesto, países que tienen claro que el futuro de verdad es el de un buen sistema educativo más allá incluso de las aulas, mientras eso no cale en nuestra clase política este país será de tercera división porque dependerá siempre del poder económico y mediático al que quizás le interesa que la gente trabaje, consuma y piense poco aunque sea para bien.
Todos sabemos que las personas son respetadas cuando son capaces de ganarse ese respeto. No estoy queriendo decir nada en contra de mis colegas profesores, no me entiendan mal, lo que ocurre es que todos sabemos que por mucha ley que se apruebe, las cosas, en el fondo, no cambiarán nada si los políticos se conformar con lo fácil: legislar un poquito sobre el tema y a dormir tranquilos…pues no señores, no, la cosa no es tan fácil ni el análisis tan simple. Primero de todo habría que investigar, sí, la famosa I+D+I. Investigar para saber qué pasa de verdad, por qué, por ejemplo, hay profesorado actualmente muy respetado por el alumnado y otro que, en cambio, es víctima de toda clase de improperios por ese mismo alumnado. Cuando menos es motivo de reflexión ¿no?.
A lo mejor llegamos a ciertas conclusiones como la de que la mayoría del profesorado de secundaria no posee formación “real” de pedagogía, psicología de la educación…(muchos en una semana o en un mes han conseguido la habilitación como docentes), herramientas básicas para poder lidiar con la gran complicación- es cierto- que esta sociedad heterogénea y mal educada por ella misma y por los medios de comunicación nos demanda cada día a través del alumnado que manifiesta más tarde o más temprano en las aulas los problemas y carencias sociales y familiares.
A lo mejor concluimos también que si el profesor con este complejo panorama tiene que soportar grupos numerosos de alumnos, alumnado que interrumpe constantemente la labor docente pero que el centro educativo no puede derivar o atender aparte por las limitaciones de plantillas y restricciones o porque otras instituciones como los ayuntamientos tampoco articulan medidas suficientes de apoyo a las familias cuando se hace necesario, si además las aulas físicamente apenas pueden contener a treinta o más alumnos grandecitos y hormonalmente bien dotados, si no se pueden hacer todos los desdobles necesarios, grupos de refuerzo o reducir el número de alumnos por aula…si además no existe un sistema riguroso de formación del profesorado que le libere periódicamente de clases para su reciclaje evitando, por ejemplo, que el alumnado esté mucho más preparado que muchos profesores para las nuevas tecnologías, o para adaptarse en todo lo necesario a los nuevos tiempos educativos…No, no es tan fácil como legislar, y de nuevo los políticos llenan sus bocas para convencernos de que una norma legal va a substituir y a solucionar los graves problemas estructurales que provocan todo lo demás .
Muchos somos escépticos de nuevo porque o lo ignoran o nos engañan y ninguno de los dos supuestos es alentador. El problema de la autoridad del profesor no es un problema en sí mismo sino un síntoma de la enfermedad del sistema educativo de este país que pretende lograr en las aulas lo que fuera de ellas contradice, mientras los medios de comunicación mayoritariamente maleducan a nuestros hijos y dan las coartadas perfectas a estos políticos de receta fácil que no son capaces o no quieren poner lo que hay que poner encima de la mesa. Nos comparamos con países que dedican a su educación mucho más presupuesto, países que tienen claro que el futuro de verdad es el de un buen sistema educativo más allá incluso de las aulas, mientras eso no cale en nuestra clase política este país será de tercera división porque dependerá siempre del poder económico y mediático al que quizás le interesa que la gente trabaje, consuma y piense poco aunque sea para bien.
sábado, 3 de abril de 2010
HOMENAXE A ENRIQUE OTERO LXXX ANIVERSARIO.19 DE XUÑO CONSERVATORIO SUPERIOR DE MÚSICA DE VIGO 18 HORAS
Representa a dignificación popular da gaita galega no mundo da música. Primeiro profesor deste instrumento nun conservatorio, gravou recentemente en solitario. Figura de transición entre o gaiteiro tradicional e o gaiteiro músico actual. Membro da banda municipal de música de Vigo pero gaiteiro vocacional. A súa importancia reside en ser o primeiro profesor de gaita galega nun conservatorio oficial (Vigo 1971) . Do seu maxisterio sairán outros tantos profesores gaiteiros (homes e mulleres) que forman xa unha nova xeración de músicos-gaiteiros cunha preparación técnica e cultural distinta ó anterior. Tamén, e como consecuencia do dito, publica o primeiro método de gaita realizado por un gaiteiro: Leccións de Gaita[1]. Contamos con gravacións importantes: catro sinxelos e un LP co seu grupo “OS CRUCEIROS” do que formaba parte dende 1959 xunto con Xesús Portela (irmán de Ricardo). A súa gran dedicación á composición de música para gaita consegue que o seu catálogo estimado de pezas para este instrumento supere as duascentas polo momento. Recentemente gravou en solitario quince das súas obras mais representativas[2]. Enrique Otero viviu de cheo a dictadura española e nela inserta a súa actividade gaiteira, por iso forma parte indiscutible do grupo de gaiteiros e músicos que mantiveron viva a tradición nunha época tan delicada. A pesar do seu carácter independente sempre mantivo un contacto permanente co mundo tradicional, como exemplo a foto elixida por J.L.Calle na que comparte grupo cos irmáns Portela xa no ano 1961[3].
· TESE DE DOUTORAMENTO DE XAIME ESTÉVEZ 2006
· ESTÉVEZ,X.(2008) AS GRAVACIÓNS DA MÚSICA GALEGA (1975-2000).AGADIC-TRISTRAM
[1] Otero Covelo,E.(1978). Leccións de Gaita. Galaxia. Vigo.
[2] Otero,H. (2001). O gaiteiro do Fragoso.Boa music. Vigo.
[3] Calle,J.L. (1988). op. cit. p. 41.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
